Sanat tarihinde ve edebiyatta ‘Locus Amoenus’ (Mutlu Yer) diye bir kavram vardır. Rönesans resimlerinde, arka planda gördüğümüz o idealize edilmiş, güvenli, yeşil ve huzurlu doğa tasvirleridir bunlar. İnsanın tehlikelerden kaçıp sığındığı cennet bahçesidir.
İşte bugün Kültürpark, İzmir’in ‘Locus Amoenus’udur. Etrafı saran o kavurucu beton yığınlarına, yani modern zamanın cehennemine karşı, elimizde kalan son sığınak, son cennet tasviridir.
Şehrin tek büyük ölçekli açık yeşil alanı olan Kültürpark’ı konuşmadan evvel, bu alanın hafızasında neler var, gelin kısaca ona bakalım.
İzmir Yangını
13 Eylül 1922 yılında İzmir yangını çıktı ve 4 gün boyunca süren Büyük İzmir yangınında 18.635 emlak yok oldu.12
1922 Yangını Sahası (Aktaran, Neşe Esirkış, Syf.107)
Bu denli büyük bir yangının ardından, ‘bir halk üniversitesi’ kurmak hayali ile spor, kültür ve sanata ev sahipliği yapacak olan Kültürpark, işte o yangın yerine kuruldu.
2003-2015 yılları arasında ise özellikle uluslararası fuarları, konserleri, sergileri ve kamusal buluşmalarıyla kentin ortak yaşam alanına dönüştü.
Kültürpark’ın Kadifekale’den görünümü, Cemal Yalkış, 1938, İzmir Ticaret Odası
Şehrin Nefesi
Bugün ise kentlerde başka bir yangın var: ISI
Beton, asfalt ve cam yüzeylerin güneşi tutması, rüzgâr koridorlarının oluşmaması ve yeşil alanların azalması sonucu kentsel ısı adaları oluştu. Şehir merkezleri giderek daha sıcak, daha yorucu ve daha yaşanmaz bir hale geldi.
İşte tam bu noktada parklar “estetik” olmaktan çıktı ve yaşamsal bir altyapıya dönüştü.
Milano Teknik Üniversitesi’nin bir yayını açıkça gösterdi ki; Kültürpark’ın bitki örtüsü yoğunluğu (yüzde 49 ile yüzde 63 arasında), çevresindeki mahallelere kıyasla olağanüstü yüksek.
Bu ne demek?
Daha fazla gölge.
Daha serin hava.
Daha düşük yüzey sıcaklığı.
Kültürpark’ı özel yapan şey yalnızca ağaçları da değil elbette. Ağaçların altında gerçekleşen hayat. Bir köşede kitap fuarı, öbür tarafta açık hava konserleri, dans atölyeleri, sergiler…
Doğa burada yaşamı ve dolayısıyla kültürü mümkün kılan zemin. Çünkü serinleyemediğimiz bir şehirde kamusal hayat kuramayız.
İnsan ancak rahat ettiği yerde sosyalleşir, üretir, sanatla buluşur. Şehrin bize verdikleri, bizim de ona ne verdiğimizi etkiliyor günün sonunda.
Geleceğe Dair
Bir zamanlar yangın yerinden bir park yaratabilen bu şehir, bize önemli bir şeyi hatırlatıyor:
İyileşmek mümkün.
Betonun ortasında bile.
Doğayı sev, sanatı sürdür, ağaçlara da sahip çık İzmir.